Polowym nakryciem głowy szeregowych i podoficerów Wehrmachtu we wrześniu 1939 roku była furażerka M38 (Medel 1938 Feldműtze).
Krój tej czapki wzorowany był na austro-węgierskich furażerkach kawaleryjskich z okresu I wojny światowej. Była to miękka czapka wykonana z materiału w kolorze feldgrau. Z przodu czapki, na wywiniętym otoku, naszyta była trójkolorowa kokarda narodowa, która umieszczona była między ramionami "odwróconego kąta" (ramiona którego zwrócone były ku dołowi). Kąt ten wykonany był z tasiemki w kolorze barwy broni (Waffenfarbe). Nad kokardą umieszczony był orzeł wyhaftowany na ciemnej niebieskozielonej podkładce.

Regulamin wojsk lądowych ściśle określał sposób noszenia furażerki polowej. 1 cm nad prawym okiem, 1 cm nad lewym uchem i 3 centymetry nad prawym uchem. Teoretycznie należało nosić furażerkę, na tzn. "Hansa", głęboko nasadzoną na głowę. W praktyce jednak żołnierze kierowali się estetyką, panującą w szeregach modą, i nosili swe czapki polowe raczej na bakier. Czyli w sposób który regulamin określał krótkim słowem "Falsch".

Aby czapka nabrała nieregulaminowego, ale szykownego łódkowatego kształtu, należy zebrać (zszyć lub spiąć agrafką) o 2-3 cm od wewnątrz jej denko.

Czasami żołnierze, dokonywali jeszcze jednej drobnej modyfikacji. Mianowicie przyszywano w miejscu nad kokardą narodową otok furażerki do jej korpusu. Miało to na celu pozostawienie insygni na widoku w przypadku opuszczenia otoku na uszy.