|
|
Seitengewehr 84/98 był podstawowym niemieckim bagnetem podczas obydwóch wojen światowych. Przetrwał w uzbrojeniu dłużej niż jakikolwiek inny bagnet niemiecki. Pierwsze egzemplarze tego typu były przeróbkami bagnetu M71/84. Nowy wzór S84/98 , produkowany do 1917r. miał wklęsłe zbrocze, prosty grzbiet i osłonę ogniową. Wprowadzono także stalową pochwę. Po zakończeniu I wojny światowej, w okresie Republiki Weimarskiej powstawały różne pamiątkowe wersje tychże bagnetów (modyfikowano także egzemplarze bojowe). Gdy do uzbrojenia Wehrmachtu wprowadzono karabinek wz. 98k wybrano do niego bagnet S84/98. W roku 1934 został on poddany niewielkim poprawkom i tak powstał podstawowy bagnet Wehrmachtu - S84/98/34.
 Początkowo posiadał on okładziny drewniane, w 1937 roku zastąpione bakelitowymi (w kolorze czerwonym, czarnym lub brązowym) z siedmioma ukośnymi karbami. Od 1943 roku w wyniku oszczędności materiałów zaczęto powracać do okładzin drewnianych. Pod koniec wojny do użycia bagnety wykonane bardzo niestarannie - z niehartowanej stali, bez opory okładzin, które zdarzały się być także mocowane do trzpienia nitami (w wersji podstawowej dwie śruby). Bagnet posiada jednosieczną głownię z wklęsłym zbroczem. Pióro smuklejsze niż z wersjach produkowanych podczas I wojny światowej. Pozbawiony był pierścienia jelca - mocowany do broni poprzez wycięcie w tylnej części głowicy, blokowane przez zatrzask. Bagnet w całości oksydowany. Sygnowany nazwą bądź kodem producenta na progu głowni z jednej strony , zaś numerem z drugiej. Na grzbiecie głowni znajdował się skrót cyfrowy odbioru wojskowego. Stemple odbiorcze na przycisku zatrzasku, głowicy rękojeści, osłonie ogniowej, jelcu i gałce pochwy. Pochwa stalowa, zakończona gałką (w modelu wczesnym- okrągła, mała, w wersji późniejszej owalna- większa) Dławik mocowany za pomocą pojedynczego wkręta z boku. Na górze pochwy sygnatury producenta (z jednej strony) i numer (z drugiej).
Bagnet do pasa mocowany był za pomocą tzw. żabki. Była ona wykonana ze skóry, odwróconej mizdrą do zewnątrz i czernionej. Żabka była szyta, wzmocniona 4 nitami (początkowo były one aluminiowe, później stalowe). Posiadała otwór, przez który przechodził hak pochwy, utrzymujący ją w żabce. Regulamin wojskowy mówił o noszeniu bagnetu na pasie, na lewym biodrze, w odległości dwóch palców od tylnego, lewego haka bluzy mundurowej pomiędzy szlufkami pokrowca łopatki piechoty (lub w wypadku jej braku samodzielnie). Dane techniczne: Długość całkowita - 384 mm Długość głowni - 250 mm Szerokość głowni - 25 mm Grubość głowni - 5,7 mm |
|
Tomasz Duda Źródła: Tadeusz Królikiewicz, Bagnety, Dom Wydawniczy Bellona Oficyna Wydawnicza rytm, Warszawa 2002 www.panzerlehr.mojeforum.net www.bagnety.pl Zdjęcia - Tomasz Duda |
|
(c) aria2009 |
